Dlaczego podczas Credo pochylamy się przy słowach o Wcieleniu?
Dlaczego podczas Credo pochylamy się przy słowach o Wcieleniu?
Jedno pochylenie ciała przypomina o tajemnicy, że Syn Boży stał się człowiekiem.
Moment, w którym wiara staje się gestem
Podczas niedzielnej Mszy wypowiadamy wyznanie wiary. Łatwo wpaść w rytm znanych zdań i przestać wsłuchiwać się w ich znaczenie. Aż pojawiają się słowa o Synu Bożym, który za sprawą Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem.
Właśnie wtedy Kościół prosi o głęboki pokłon. Nie jest to grzecznościowe ukłonienie się ani hołd wobec samego tekstu. To odpowiedź całej osoby na tajemnicę Wcielenia.
Co dokładnie przewiduje liturgia?
Ogólne wprowadzenie do Mszału Rzymskiego (nr 137) wskazuje, że podczas słów o Wcieleniu wszyscy wykonują głęboki pokłon. Wyjątek stanowią uroczystości Zwiastowania Pańskiego i Narodzenia Pańskiego: wtedy w tym miejscu wszyscy przyklękają.
To rozróżnienie pokazuje, że liturgia nie jest sztywnym teatrem. Jej gesty pomagają mocniej wyrazić treść obchodzonej tajemnicy. W Boże Narodzenie i w Zwiastowanie Wcielenie staje się szczególnym centrum modlitwy Kościoła.
Dlaczego klękamy lub pochylamy się przed Wcieleniem?
Chrześcijaństwo nie głosi Boga odległego, obojętnego wobec ludzkich spraw. Ewangelia św. Jana mówi, że Słowo stało się ciałem i zamieszkało pośród nas (J 1,14). W osobie Jezusa Chrystusa Bóg naprawdę wszedł w ludzką historię.
Dlatego nasze ciało może wyrazić to, co wyznają usta. Pokłon nie zastępuje wiary i miłości, lecz może je pogłębiać. Jest szczególnie wymowny w kulturze, która często oddziela życie duchowe od zwykłego, fizycznego doświadczenia człowieka.
To nie jest opowieść tylko o dawnej historii
Skoro Syn Boży przyjął ludzką naturę, ludzkie życie ma godność. Dotyczy to dziecka, starszego człowieka, chorego, migranta, osoby samotnej czy kogoś, z kim trudno nam się zgodzić. Wcielenie uczy patrzeć na ludzi nie jak na przeszkody lub numery, ale jak na osoby.
Gdy następnym razem pochylisz się podczas Credo, pomyśl, czy w Twoim życiu jest ktoś, kogo godność łatwo przeoczyć. Liturgiczny gest ma sens, kiedy prowadzi do zmiany spojrzenia.
Przeżywać słowa, a nie tylko je recytować
Credo jest wspólnym wyznaniem wiary Kościoła. Nie trzeba odczuwać wzruszenia przy każdym zdaniu. Wystarczy świadomie pozwolić, by treść wypowiadanych słów kształtowała codzienne decyzje.
Wprowadź to w życie
Przy najbliższym Credo wykonaj pokłon powoli i świadomie. Po Mszy okaż szacunek jednej osobie, którą łatwo pomijasz.
Modlitwa
Jezu Chryste, prawdziwy Boże i prawdziwy Człowieku, naucz mnie dostrzegać Twoją obecność i godność każdego człowieka. Amen.
