Ten prosty tytuł maryjny zawiera w sobie istotę teologii.
„Theotokos” oznacza „Bogarodzicę” – czyli tę, która dała początek Bogu. Słowo to miało swoje korzenie w III wieku, ale dzięki Soborowi Nicejskiemu w 325 r. n.e. zyskało formalne uznanie, stając się pierwszym oficjalnym tytułem Matki Boskiej. Kolejne sobory, w tym Sobór Efeski w 431 r., potwierdziły kluczowe znaczenie tego terminu w kontekście chrześcijańskiej doktryny. Dlaczego Kościół tak bardzo chciał przypominać wszystkim o tym tytule? Odpowiedź jest prosta: „Theotokos” jest znacznie więcej niż tylko pobożnym uznaniem Najświętszej Maryi Panny. To jednocześnie obrona Unii Hipostatycznej – zjednoczenia dwóch natur Chrystusa: boskiej i ludzkiej, w jednej Boskiej Osobie. Nazwanie Maryi „Bogarodzicą” to gorące stwierdzenie, że fizyczna natura Chrystusa, który chodził po ziemi, łamał chleb i cierpiał ból, jest nierozerwalnie związana z boskością Drugiej Osoby Trójcy Świętej. Tytuł ten nabrał szczególnego znaczenia w czasach, gdy różne herezje próbowały negować boskość Chrystusa, argumentując, że był on tylko człowiekiem lub tylko człowiekiem przyjętym przez Boga, ale nie zjednoczonym z Nim. Przypomnienie faktu, że Bóg stał się wcielony przez Dziewicę Maryję, dawało wiernym pewność fundamentalnych prawd wiary. „Theotokos” to zatem nie tylko piękny tytuł – to wyraz głębokiej wiary w tajemnicę Wcielenia, która zmienia wszystko, co nauczamy i wierzymy jako Kościół.
