Innymi słowy, zazdrosna osoba chce widzieć wszystkich tak samo nieszczęśliwych jak ona.

Św. Tomasz z Akwinu pisze: „Zazdrość czyni dobro drugiego złem dla siebie”.

Zrodzona z dumy, próżności i wypaczonej miłości własnej, zazdrość rodzi nienawiść i nieszczęście. Zazdrość u swoich korzeni powoduje, że człowiek czuje się poniżony i upokorzony, gdy ktoś inny jest faworyzowany bardziej niż on sam.

Na tym polega wielki smutek zazdrości: dobroć innych zamienia się w okazję do nieszczęścia, pozbawiając człowieka chrześcijańskiej radości.

Zazdrość jest szczególnie niebezpieczna, ponieważ potrafi maskować duszę. Zazdrość podstępnie ukrywa się za czyjąś koncepcją sprawiedliwości, stawiając pozornie rozsądne wymagania dotyczące tego, na co się zasługuje. W duszy zazdrość uwielbia podważać czyjś talent lub dobroć i odmawia podziwiania, szanowania lub okazywania wdzięczności innej osobie.

Chociaż zazdrość stanowi realne zagrożenie dla naszych dusz, nie jesteśmy pozbawieni nadziei! Zawiści można przeciwdziałać poprzez aktywną praktykę pokory, czujność wobec próżności i kultywowanie przyjaźni.

Pokora jest najlepszym antidotum na niezliczone grzechy, w tym na zazdrość, ale pielęgnowanie jej może być trudne. Zasady pokory: 12-krokowy przewodnik św. Benedykta prowadzący do prawdziwego poczucia własnej wartości, autorstwa popularnego benedyktyńskiego autora, ks. J. Augustine Wetta to praktyczny, zabawny i pełen humoru przewodnik po kultywowaniu pokory i walce z grzechem.

Ostatnio dodane