Czterdzieści to liczba o starożytnym znaczeniu biblijnym.
Wielki Post trwa czterdzieści dni, ponieważ Jezus pościł na pustyni czterdzieści dni i czterdzieści nocy przed rozpoczęciem swojej publicznej działalności.
Ale Jezus nie wybrał długości swojego postu przypadkowo. W całym Starym Testamencie okres czterdziestu dni (lub lat) zawsze miał głębokie znaczenie, często związane z karą, pokutą i/lub przygotowaniem.
Oto kilka przykładów:
- W czasach Noego Bóg zesłał deszcz przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy, aby ukarać ziemię potopem
- Z powodu braku wiary Izraelici błąkali się po pustyni czterdzieści lat, zanim dotarli do Ziemi Obiecanej
- Mieszkańcy Niniwy pościli i odpokutowali, aby odwrócić gniew Boży, który według proroka Jonasza miał spaść na nich za czterdzieści dni
- Zarówno Mojżesz, jak i Eliasz pościli czterdzieści dni przed ważnymi rozmowami z Bogiem lub w ich trakcie
Kiedy przyszedł czas, aby Jezus rozpoczął swoją publiczną misję, wykorzystał tę tradycję. Jego misja miała charakter wszechogarniający, która uwzględniała i wypełniała wszystkie biblijne powody czterdziestodniowych wydarzeń.
Jako Bóg-Człowiek rozpoczynał swoją misję bycia naszym Pośrednikiem – rozmawiania z Bogiem w naszym imieniu, tak jak to czynili Mojżesz i Eliasz w przedfiguracyjny sposób.
Jako jedyny Człowiek, który przyszedł ponieść karę należną wszystkim ludziom, przywołuje On skruchę Niniwy, która odwróciła karę Bożą.
Jego czas na pustyni – przypominający czterdziestoletni pobyt Izraelitów – nasuwa myśl, że celowo bierze na siebie karę z powodu naszej niewierności, która w przeciwnym razie trzymałaby nas z dala od Niebiańskiej Ziemi Obiecanej.
Okres Wielkiego Postu jest dla nas wielką okazją do wejścia na pustynię z Chrystusem. Czy masz plan, jak podejść do tych dni i zyskać niesamowite łaski, które nam oferują?
Jednym ze sposobów wejścia na pustynię z Chrystusem jest medytacja nad własną śmiercią. Wielki Post to czas, w którym wspominamy śmierć Chrystusa i ofiarę, jaką złożył, aby dać nam życie wieczne.
