To nieco głębsza sprawa niż tylko recykling.
Istnieje wiele nieporozumień na temat relacji człowieka do środowiska. Niestety, wiele teorii ma tendencję do wywyższania stworzenia ponad człowieka i demonizowania obecności człowieka na ziemi.
Jako chrześcijanie wiemy, że człowiek jest nieskończenie ponad stworzeniem, ponieważ został stworzony na obraz Boga. Jak mówi nam powyższy cytat z Księgi Rodzaju, Bóg umieścił człowieka na czele stworzenia. Jednakże z tym darem wiąże się wielka odpowiedzialność bycia dobrym szafarzem Bożego stworzenia. Jak więc właściwie rozumieć i praktykować prawdziwe szafarstwo?
Wróćmy do początku.
Po stworzeniu świata Bóg stworzył człowieka i powierzył mu władzę. Ludzkość miała dbać o ziemię i wszystkie jej stworzenia – być w pewnym sensie strażnikiem (lub zarządcą) stworzenia w imieniu samego Boga.
Jak mówi nam Kościół:
Zatem całe stworzenie jest przede wszystkim dziełem Boga, który hojnie nam je powierza. Zarządca nie tylko zabiera ziemię swojemu panu – on ją uprawia zamiast swego pana. Jesteśmy wezwani do bycia dobrymi szafarzami – cieszenia się owocami stworzenia, ale także troszczenia się o nie z szacunkiem i wdzięcznością wobec Boga, który nam je dał.
Zarządzanie może objawiać się na wiele sposobów, wykraczających poza świat przyrody. Obejmuje ona dobroczynność w postaci naszego czasu, majątku i pieniędzy oraz rozwój naszych talentów. Bóg powierza każdemu z nas różne dary nie po to, abyśmy mogli je zachować dla siebie, ale abyśmy mogli z Nim współpracować w Jego dziele zbawienia w świecie. Dlatego musimy zawsze starać się rozwijać nasze szczególne dary dla dobra innych i chwały Bożej, wiedząc, że po powrocie Właściciela Ziemi zostaniemy wezwani do złożenia rachunku z naszego zarządzania.
Św. Franciszek z Asyżu był znany ze swojej miłości do Bożego stworzenia, ale także ze swojej niesamowitej pokory, bezinteresowności i hojności wobec ubogich – był wzorowym szafarzem pod każdym względem.
