1474–1540 Patron chorób, śmierci rodziców, osób niepełnosprawnych, niepełnosprawnych lub upośledzonych fizycznie Kanonizowany 24 maja 1807 przez papieża Piusa VII.
Angela była najmłodszym z pięciorga dzieci urodzonych przez jej cnotliwych i pełnych wiary rodziców. Urodziła się w miejscowości Desenzano w północnych Włoszech. Wkrótce potem jej rodzina przeniosła się na farmę na obrzeżach miasta, gdzie wychowała się Angela. Angela w młodości była dobrze wychowana w wierze katolickiej. Jej ojciec codziennie czytał rodzinie o życiu świętych ze „Złotej legendy”, zalewając umysł i serce małej Angeli pragnieniem ich naśladowania. Jednak jako nastolatka tragedia dotknęła jej rodzinę nie raz, nie dwa, ale trzy razy. Ojciec, matka i siostra Angeli zmarli w krótkim czasie, pozostawiając Angelę i jej trzech braci sierotami.
Po śmierci rodziców i siostry Angela wraz z najmłodszym bratem przeprowadzili się do miasta Salò, około piętnastu mil na północ od Desenzano, aby zamieszkać z wujem, bratem jej matki. Jej wuj był także cnotliwym człowiekiem, a pod jego troskliwą opieką Angela nadal wzrastała w wierze.
W wieku około dwudziestu lub dwudziestu dwóch lat Angela wstąpiła do Franciszkanów Trzeciego Zakonu, świeckiej gałęzi większego Zakonu Franciszkańskiego. Franciszkanie Trzeciego Zakonu nie składali takich samych ślubów jak osoby konsekrowane i żyli swoim powołaniem pośród świata. Jako franciszkanka Trzeciego Zakonu Angela przyjęła przez całe życie zwyczaj noszenia prostego habitu franciszkańskiego tercjaru. Poinformowała też wujka, że zamiast wychodzić za mąż, chce poświęcić całe swoje życie Chrystusowi. Wkrótce potem zmarł jej wujek i Angela zdecydowała się wrócić do domu rodzinnego w Desenzano, aby rozpocząć nowe życie jako świecka franciszkanka. Pozostała tam przez około dwadzieścia lat.
Uważa się, że w pewnym momencie Aniela miała jedną lub więcej wizji, które zwiększyły jej zaufanie do Boga i pogłębiły jej zaangażowanie w powołanie. Angela była głęboko zaniepokojona tym, czy jej siostra jest w niebie, a jej serce tęskniło za zapewnieniem. Jej odpowiedź przyszła w formie wizji, w której jej siostra przyłączała się do Niebiańskiej procesji z aniołami i innymi młodymi dziewczętami. To uspokoiło serce Angeli. W tej samej lub kolejnej wizji widziała drabinę prowadzącą do Nieba i kilka młodych dziewic wspinających się po tej drabinie. Ta wizja stała się zalążkiem jej powołania do nauczania młodych dziewcząt o Bogu i formowania ich do świętego życia. Angela zaczęła uczyć młode dziewczęta, które codziennie gromadziły się w jej domu, aby pomóc im stać się lepszymi chrześcijankami. Wkrótce inne młode samotne kobiety zaczęły ją naśladować, witając dziewczyny w swoich domach. Te świeckie nauczycielki utworzyły między sobą luźne stowarzyszenie, łącząc się we wspólnej misji i świeckim powołaniu. Po dwudziestu latach w Desenzano Angela została zaproszona do założenia kolejnego domu w pobliskim mieście Brescia.
W Brescii Angela stała się dobrze znana i kochana przez wielu, zwłaszcza przez młode kobiety w potrzebie. Doradzała wielu osobom, w tym byłym prostytutkom, przedstawicielom klasy wyższej, biednym i wszystkim, którzy szukali jej rady. W 1535 roku, w wieku sześćdziesięciu jeden lat, Aniela ostatecznie wypełniła ostatnią część swojej misji, gromadząc dwadzieścia osiem innych dziewic, aby utworzyć świecką organizację kobiet znaną jako „Towarzystwo Świętej Urszuli”. Odpowiednią patronką była dla nich święta Urszula, gdyż była patronką uczennic. Towarzystwo św. Urszuli było pierwszym w historii Kościoła świeckim instytutem świeckim. W tamtym czasie kobiety miały tradycyjnie dwie możliwości: albo zawrzeć związek małżeński, albo wstąpić do klasztoru klauzurowego. To nowe stowarzyszenie świeckich jako pierwsze zaoferowało młodym kobietom trzecią opcję. Kilka lat później Angela została wybrana na matkę nowego towarzystwa i pozostała nią aż do swojej śmierci w 1540 roku. W chwili jej śmierci Towarzystwo liczyło około 150 członków. Cztery lata po jej śmierci, w 1544 r., papież Paweł III wydał bullę zatwierdzającą Regułę Towarzystwa św. Urszuli. Chociaż Towarzystwo św. Urszuli istnieje do dziś, niektórzy z pierwszych członków Towarzystwa formalnie przekształcili się w nowy zakon zwany Urszulanami pod przewodnictwem arcybiskupa św. Karola Boromeusza z Mediolanu w 1572 r. Zarówno „Ursulanki”, jak i „Kompania Św. Urszuli”, które są odrębnymi bytami w Kościele, wskazują na św. Anielę jako swoją założycielkę.
Bóg użył Świętej Anieli do wyjątkowej misji. W młodym wieku zakochała się w swoim Bogu, poświęciła się wyłącznie Jemu jako swemu Oblubieńcowi i podążała za Jego wolą, gdy się ona objawiała. Początkowo jej misja była osobistą misją kochania dziewcząt i prowadzenia ich do Boga w jej domu. W końcu Bóg rozszerzył tę misję i włączył ją w swój Kościół.
Bóg nie powołuje każdego człowieka do zapoczątkowania nowego ruchu w Kościele lub zapoczątkowania zakonu, ale wzywa nas wszystkich, abyśmy dostrzegali potrzeby otaczających nas ludzi i pracowali, aby zaspokoić te potrzeby z miłością i oddaniem. Święta Aniela widziała potrzebę opieki i nauczania młodych dziewcząt. Zastanów się nad potrzebami, które Cię otaczają i naśladując św. Anielę ofiaruj się Bogu, abyś mógł pomóc w ich zaspokojeniu zgodnie z Bożą wolą Bożą.
