„Deo gratias!” – „Bogu niech będą dzięki!”ulubione powiedzenie św. Feliksa
Urodził się w 1515 roku w Cantalice, we Włoszech, w ubogiej rodzinie wiejskiej. Od najmłodszych lat pracował jako pastuch i rolnik. W wieku 28 lat wstąpił do zakonu kapucynów, gdzie przyjął imię Feliks. Powierzono mu zadanie kwestarza – osoby zbierającej jałmużnę. Każdego dnia, chodząc po ulicach Rzymu, prosił o wsparcie dla braci i ubogich, a w zamian ofiarowywał modlitwę i radosne „Deo gratias!”. Był człowiekiem głębokiej modlitwy, prostoty i ubóstwa. Zmarł 18 maja 1587 roku w opinii świętości. Papież Klemens XI beatyfikował go w 1625 roku, a papież Klemens XI kanonizował w 1712 roku.
Duchowość
Feliks wyróżniał się dziecięcą ufnością wobec Boga i całkowitym oddaniem opatrzności. Był żywym przykładem radości płynącej z Ewangelii. Często zachęcał ludzi, by dziękowali Bogu za wszystko – zarówno za dobro, jak i za trudności.
Przesłanie
- Pokora i prostota są drogą do świętości.
- Wdzięczność wobec Boga powinna towarzyszyć nam każdego dnia.
- Pomoc ubogim jest konkretnym wyrazem miłości do Chrystusa.
Ciekawostki
- Jest patronem kwestarzy i ubogich.
- Nie umiał czytać ani pisać, a mimo to był doradcą duchowym wielu duchownych i świeckich.
- Znany był z humoru i radosnego usposobienia, które przyciągało do niego ludzi.
Modlitwa
Święty Feliksie, ucz nas prostoty serca i wdzięczności wobec Boga. Pomóż nam dostrzegać potrzebujących i dzielić się z nimi tym, co mamy. Niech nasze życie będzie przepełnione radością Ewangelii. Amen.
