Jego kult szybko rozprzestrzenił się nie tylko w Polsce, ale także w całej Europie, a nawet w Ameryce Łacińskiej. Do dziś jest patronem polskich dominikanów, diecezji opolskiej, a także Kresów Wschodnich. W ikonografii przedstawiany jest z monstrancją i figurą Matki Bożej – na pamiątkę cudownego ocalenia tych znaków wiary w czasie najazdu tatarskiego na Kijów.
Życiorys
Urodził się w Kamieniu Śląskim w możnym rodzie Odrowążów. Studiował w Krakowie, Paryżu i Bolonii. W Rzymie spotkał św. Dominika Guzmana, który w 1220 r. przyjął go do nowo powstałego Zakonu Kaznodziejskiego. Po powrocie do Polski założył pierwszy klasztor dominikanów w Krakowie przy kościele Św. Trójcy.
Św. Jacek prowadził intensywną działalność misyjną – zakładał klasztory w Polsce, Czechach, Austrii, na Rusi i w Prusach. Słynął z odwagi, gorliwości apostolskiej i niezwykłego zaufania Bogu.
Duchowość
- Maryjność – głęboka cześć do Matki Bożej, której zawierzał misje.
- Żarliwość apostolska – nieustanne głoszenie Ewangelii w trudnych warunkach.
- Ufność w Opatrzność – działanie bez zabezpieczeń materialnych, w duchu Ewangelii.
Ciekawostki
- Podczas najazdu tatarskiego na Kijów miał cudownie ocalić Najświętszy Sakrament i figurę Maryi, niosąc je przez Dniepr po wodzie.
- Jego imię stało się popularne w Ameryce Łacińskiej – „San Jacinto”.
- Św. Jacek jest patronem wielu parafii w Polsce i na świecie, a także dominikańskich misji zagranicznych.
Przesłanie dla wiernych
Dla parafii: otwartość na misje i pomoc wspólnotom potrzebującym.
Dla rodzin: odwaga w przekazywaniu wiary dzieciom.
Dla młodych: nie bójcie się marzyć o wielkich dziełach dla Boga.
Oś czasu
- 1183 – narodziny w Kamieniu Śląskim.
- 1220 – wstąpienie do dominikanów w Rzymie.
- 1222 – założenie klasztoru w Krakowie.
- 1230–1240 – misje w Europie Wschodniej i Północnej.
- 1257 – śmierć w Krakowie.
- 1594 – kanonizacja przez papieża Klemensa VIII.
