W tym czasie w Asyżu działał św. Franciszek, który gromadził wokół siebie braci mniejszych i głosił Ewangelię w duchu ubóstwa. Spotkanie Klary z Franciszkiem miało zmienić całe jej życie.
W Niedzielę Palmową 1212 roku Klara potajemnie opuściła dom rodzinny i udała się do małego kościółka Matki Bożej Anielskiej (Porcjunkuli), gdzie św. Franciszek przyjął ją do wspólnoty, obcinając jej włosy na znak poświęcenia Bogu. Był to gest odwagi, który w tamtych czasach wymagał ogromnej determinacji – kobieta rezygnująca z posagu i pozycji społecznej stawała się całkowicie zależna od Bożej Opatrzności.
Rodzina próbowała ją odzyskać, jednak Klara nie ugięła się pod presją. Wkrótce dołączyła do niej jej siostra Agnieszka, a później także inne kobiety. Tak narodziła się wspólnota, która dała początek zakonowi klarysek.
Św. Klara, wierna duchowości Franciszka, prowadziła życie w skrajnym ubóstwie, modlitwie i pracy. Siostry mieszkały w klasztorze św. Damiana pod Asyżem, utrzymując się wyłącznie z jałmużny. Klara odrzuciła wszelkie próby złagodzenia reguły, nawet ze strony papieży, i wywalczyła tzw. „przywilej ubóstwa”, który gwarantował, że wspólnota nigdy nie będzie posiadać majątku.
Najbardziej znana legenda związana z Klarą dotyczy oblężenia Asyżu przez wojska cesarza Fryderyka II w 1240 r. i 1241 r. Kiedy żołnierze Saracenów zbliżali się do klasztoru, Klara, chora i słaba, kazała przynieść Najświętszy Sakrament w monstrancji. Zwracając się do Jezusa, prosiła o ochronę. Żołnierze, przerażeni niewidzialną mocą, odstąpili od ataku. Ten epizod uczynił św. Klarę patronką telewizji – z powodu legendy, że podczas choroby mogła oglądać Mszę Świętą na odległość w sposób cudowny.
Klara była kobietą niezwykle odważną, stanowczą, ale też czułą i troskliwą. W listach do św. Agnieszki z Pragi (czeskiej księżniczki) ukazuje się jako duchowa przewodniczka, zachęcająca do patrzenia na Chrystusa „w lustrze krzyża”. Jej duchowość można streścić w trzech słowach: ubóstwo, pokora, kontemplacja.
Św. Klara zmarła 11 sierpnia 1253 roku w Asyżu. Dwa dni później papież Innocenty IV przewodniczył jej uroczystemu pogrzebowi. Już w 1255 roku papież Aleksander IV ogłosił ją świętą. Jej ciało spoczywa w bazylice św. Klary w Asyżu, a dzień 11 sierpnia obchodzony jest jako jej wspomnienie liturgiczne.
-
Niezłomna w chorobie – przez wiele lat była ciężko chora, ale nigdy nie narzekała; uważała cierpienie za dar zjednoczenia z Chrystusem.
-
„Przywilej ubóstwa” – papież Innocenty III chciał złagodzić zasady ubóstwa, ale Klara upierała się, że nie chce mieć żadnych dóbr materialnych. Papież uległ.
-
Cuda po śmierci – w ciągu roku od jej odejścia odnotowano ponad 30 cudów za jej wstawiennictwem.
-
Patronka telewizji – w 1958 roku papież Pius XII ogłosił ją patronką telewizji, ponieważ według tradycji, podczas choroby cudownie „oglądała” Mszę w odległym kościele.
-
Silna więź z Franciszkiem – była obecna przy jego śmierci w 1226 r., a jego duchowość kształtowała jej własne wybory.
Święta Klara pozostawiła po sobie nie tylko zakon liczący dziś tysiące sióstr na całym świecie, ale też przesłanie, że prawdziwe szczęście rodzi się z wolności od tego, co przemijające. Jej życie jest wezwaniem, by w codzienności stawiać Boga na pierwszym miejscu.
