Święty Ignacy Loyola

Íñigo López de Oñaz y Loyola (Ignacy po łacinie) urodził się w zamku Loyola w gminie Azpeitia, w dzisiejszej Gipuzkoa w Hiszpanii. Był najmłodszym z trzynaściorga dzieci. Niedługo po jego narodzinach zmarła jego matka i opiekowała się nim miejscowa kobieta o imieniu Maria. Kiedy miał siedem lat, zmarł jego ojciec i został wysłany do miejscowej rodziny szlacheckiej, gdzie wypełniał obowiązki pazia, wprowadzając go w ideę rycerstwa i służby wojskowej. W rezultacie Ignacy stał się entuzjastycznym człowiekiem, który marzył o zostaniu wielkim oficerem wojskowym. Urzeczony myślami o ziemskim honorze i chwale, został żołnierzem w wieku około siedemnastu lat. Przez następne dwanaście lat walczył w wielu bitwach i awansował. W 1521 roku, w wieku trzydziestu lat, Ignacy został ranny w bitwie i przez miesiące leżał w łóżku, podczas gdy jego ranna noga się goiła. Z nudów poprosił o książki do czytania. Miał nadzieję otrzymać kilka książek o rycerstwie i romansach dla rozrywki, ale w domu, w którym dochodzi do siebie, nie było takich książek. Zamiast nich dostał Życie Chrystusa Ludolfa z Saksonii, mnicha kartuskiego, i Kwiaty świętych . Czytając i czytając ponownie te dwie książki, zaczął się inspirować i wyobrażać sobie, że żyje świętym życiem.

Ignacy spędził też wiele czasu na marzeniach o romansie, rycerskości i innych światowych przedsięwzięciach. Ale ponieważ posiadał tylko te dwie książki, jego wyobraźnia wędrowała między nimi: Chrystus i święci, potem romans i rycerskość. Ale była różnica. Ignacy zauważył, że chociaż oba te wątki go ekscytowały, światowe myśli ostatecznie pozostawiły go suchym i smutnym, podczas gdy myśli o Chrystusie i świętych pozostawiły go zainspirowanym i pełnym entuzjazmu długo po zakończeniu marzeń. To właśnie ta świadomość najpierw zmusiła go do zintensyfikowania nawrócenia, a to właśnie ta refleksja doprowadziła do większości mądrości, którą później pozostawił swoim naśladowcom i Kościołowi.

Po wyzdrowieniu Ignacy pragnął odbyć pielgrzymkę do Ziemi Świętej. Przed wyruszeniem w tę podróż najpierw udał się do miasta Montserrat. Dwa silne wpływy na niego w tym czasie to jego praktyki pokutne i jego dogłębna spowiedź. Na pokutę nosił szorstkie i niewygodne ubrania, wiązał sznur pod kolanem i nosił tylko jeden but. Spędzał dużo czasu na modlitwie i rozmawiał z naszym Panem i naszą Błogosławioną Matką, klęcząc i stojąc przez długi czas. Podczas pobytu w Montserrat spędził trzy dni, przygotowując się do ogólnej spowiedzi z grzechów całego swojego życia. Podczas spowiedzi Ignacy po raz pierwszy wyjawił również swojemu spowiednikowi swój zamiar poświęcenia całego swojego życia służbie Bogu. Po spowiedzi poświęcił się naszemu Panu i naszej Błogosławionej Matce i spędził całą noc na modlitwie. W ten sposób Ignacy rozpoczął bardzo radykalną podróż ku życiu w świętości.

Po krótkim pobycie w Montserrat, Ignacy udał się do miasta Manresa i przebywał tam od 25 marca 1522 r. do połowy lutego 1523 r. Jego miesiące w Manresie były miesiącami głębokiego nawrócenia. Spędzał wiele długich godzin na modlitwie, codziennie uczestniczył we mszy, oddawał się surowym pokutom, szukał duchowej rady i studiował Ewangelie. Spędzał wiele czasu w ciszy i samotności, szczególnie w jaskini, którą często odwiedzał. Ignacy zaniedbywał swój wygląd fizyczny i starał się jedynie upiększyć swoją duszę.

Ten okres wewnętrznego kształtowania miał głęboki wpływ na Ignacego i zaczął doświadczać głębokich duchowych wglądów i pocieszeń od Boga. Jednak wkrótce po tym, jak te pocieszenia nadeszły, zaczął również doświadczać poważnych wewnętrznych prób, które pozostawiły go poruszonym i zmagającym się. Te zmagania rozpoczęły się, gdy poczuł, że zły mówi mu, że nigdy nie będzie w stanie utrzymać tego życia pełnego wigoru, gorliwości i pokuty. Zły próbował doprowadzić go do wątpliwości i rozpaczy, ale Ignacy ostatecznie rozpoznał głos złego i zganił jego kłamstwa, przypominając złemu duchowi, że nie może mu zaoferować niczego wartościowego. Ostatecznie te próby były darem, ponieważ pozwoliły Ignacemu pogłębiać się w swojej determinacji, by szukać i postępować zgodnie z wolą Boga dla swojego życia, odrzucając jednocześnie kłamstwa złego.

W tym czasie Ignacy również cierpiał na poważne skrupuły. Regularnie przypominał sobie różne grzechy, które popełnił, a których, jak się obawiał, nigdy nie wyznał. Ta walka ze skrupułami powodowała wiele wewnętrznego cierpienia. W pewnym momencie skrupuły były tak poważne, że Ignacy na krótko myślał o samobójstwie. Ostatecznie Bóg uwolnił Ignacego, aby mógł rozeznać, że jego irracjonalne myślenie nie pochodziło od Boga, ale od złego. Gdy to zrozumiał, Ignacy zganił i odrzucił te skrupulatne i błędne myśli, a Bóg uwolnił go od tego ciężaru.

Podczas pobytu w Manresie Ignacy kontynuował surowe posty (w pewnym momencie nie jadł i nie pił przez siedem dni), biczował się trzy razy dziennie i spędzał siedem godzin dziennie na modlitwie. Nasza Błogosławiona Matka i Jezus regularnie się z nim komunikowali, ujawniając głębokie prawdy duchowe jego duszy. To właśnie w Manresie Ignacy zaczął pisać to, co stało się jedną z największych duchowych klasyk w Kościele: Ćwiczenia duchowne .

Ćwiczenia duchowe nie są tyle książką, co przewodnikiem po ustrukturyzowanym trzydziestodniowym odosobnieniu. Idealnym sposobem na osiągnięcie tego jest wejście w ciszę i samotność na trzydzieści dni pod kierunkiem dobrze wyszkolonego kierownika duchowego, który jest w stanie poprowadzić osobę przez strukturę określoną przez św. Ignacego. Struktura ta zawiera wskazówki dotyczące tego, co osoba poddająca się odosobnieniu powinna robić każdego dnia pod kierunkiem kierownika duchowego, a także zasady, według których kierownik prowadzi osobę poddaną odosobnieniu w kierunku rozeznania woli Bożej.

Po tym okresie modlitwy i ukończeniu pierwszego szkicu ćwiczeń, Ignacy spędził kilka następnych lat studiując w Barcelonie, Alcalá i Salamance, gdzie również zaczął promować swoje nowe idee. Jego pisma zostały jednak zbadane przez hiszpańską inkwizycję, a on sam był krótko więziony kilka razy, zanim oczyszczono go z zarzutu herezji. Następnie przeniósł się do Paryża, aby uzyskać tytuł magistra teologii, i tam poznał Franciszka Ksawerego i Piotra Fabera, którzy później zostali świętymi.

W 1537 roku Ignacy i jego towarzysze przenieśli się do Wenecji i zostali wyświęceni na kapłanów. Następnie w 1540 roku Ignacy, Franciszek i Piotr współzałożyli to, co miało stać się Towarzystwem Jezusowym, czyli jezuitami. W następnym roku Ignacy został wybrany pierwszym przełożonym, funkcję tę pełnił aż do swojej śmierci. Przez następne dwie dekady jezuici rozrośli się do około 1000 członków, służyli w około trzydziestu pięciu założonych przez siebie szkołach i stali się misjonarzami na terenach niechrześcijańskich. Przez następne stulecie jezuici odegrali znaczącą rolę w katolickiej kontrreformacji, stając się zagorzałymi obrońcami ortodoksji i papieża.

Święty Ignacy Loyola jest jedną z najbardziej inspirujących postaci w historii Kościoła. Pozostawił po sobie duchowy klasyk w Ćwiczeniach duchownych , pomógł założyć jezuitów, którzy stali się jednym z najważniejszych zakonów w Kościele, i pozostawił po sobie inne pisma, w tym około 7000 listów wypełnionych jego mądrością. Kiedy czcimy świętego Ignacego, zastanówmy się nad jego początkowym nawróceniem, które doprowadziło do tak wielu dobrych owoców. Zauważył, że wola Boża przyniosła radość i pokój, które pozostały, w przeciwieństwie do światowego podniecenia, które szybko przemijało i prowadziło do oschłości. Ta wnikliwość doprowadziła niezliczoną liczbę ludzi do rozeznania woli Bożej dla ich życia poprzez zastosowanie metody Ignacego. Zastanów się nad wolą Bożą dla swojego życia dzisiaj. Kiedy to robisz, ucz się od świętego Ignacego i szukaj tej ścieżki, która prowadzi do wielkiej radości i nieustannego duchowego pokoju i pocieszenia.