Święci Marta, Maria i Łazarz

„Jezus miłował Martę i jej siostrę, i Łazarza” ( Ewangelia Jana 11:5 ). Tak Ewangelia Jana opisuje relację Jezusa z tymi braćmi, których czcimy razem dzisiaj. Oczywiście Jezus kocha wszystkich ludzi jednakowo, z doskonałością boskiej miłości. Dlaczego więc Ewangelia Jana wyróżnia tę trójkę w ten sposób? W Ewangelii słowo „miłość” nie oznacza tylko doskonałej miłości w Sercu Chrystusa dla wszystkich ludzi. Oznacza to również, że Jezus miał z nimi szczególną relację, być może przez całe swoje życie, ale przynajmniej w czasie swojej publicznej posługi. Warto zastanowić się nad tym faktem, ponieważ daje nam on wgląd w autentyczne człowieczeństwo Jezusa. Zawierał przyjaźnie. Lubił spędzać czas z tymi przyjaciółmi. Jako Bóg i człowiek, jadł z nimi, śmiał się z nimi, słuchał ich i kochał ich. Teraz, z Nieba, Jezus chce rozszerzyć tę ludzką i boską miłość, którą doskonale oferuje każdemu.

W Ewangelii Łukasza, po rozpoczęciu publicznej posługi w Galilei, w północnym Izraelu, Jezus udaje się ze swoimi uczniami do Jerozolimy i kontynuuje swoją posługę. W trakcie tej podróży poznajemy Martę i Marię. Ewangelia Łukasza 10:38–42 opowiada znaną historię o tym, jak Jezus wszedł do ich domu w Betanii, zaledwie kilka mil na wschód od Jerozolimy, gdzie jest gościem na obiedzie. Kiedy Jezus odpoczywa, Maria również odpoczywa z Nim, u Jego stóp, słuchając Go. Marta, zajęta przygotowywaniem posiłku, strofuje siostrę, prosząc Jezusa, aby powiedział Marii, aby pomogła jej w przygotowaniu posiłku. „Panie, czy ci to obojętne, że moja siostra zostawiła mnie samego przy posługiwaniu? Powiedz jej, aby mi pomogła”. Jezus odpowiada: „Marto, Marto, martwisz się i troszczysz o wiele rzeczy, a potrzeba tylko jednego. Maria obrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona”.

Ten fragment daje nam wiele do modlitewnego rozważenia. Po pierwsze, jest jasne, że Jezus bardzo dobrze znał Martę i Marię. Marta nie mówiłaby tak otwarcie, w sposób niemal krytyczny, o Jezusie, gdyby nie znała Go dobrze. Stąd ten fragment podkreśla bardzo realne ludzkie przyjaźnie, którymi cieszył się Jezus. Po drugie, praca Marty polegająca na przygotowywaniu posiłku powinna być postrzegana jako praca z miłości. Chociaż jest sfrustrowana, nie zmienia to faktu, że jej służba jest służbą z miłości i jest bardzo ważna dla pielęgnowania przyjaźni rodzeństwa z Jezusem. Po trzecie, obraz Marii siedzącej u stóp Jezusa jest często używany jako obraz kontemplacyjnego życia, w którym wszyscy jesteśmy powołani, aby siedzieć u Jego stóp w adoracji. Ta „lepsza część” musi nam przypominać, że nic nie jest lepsze ani ważniejsze niż modlitwa. Aktywność i dobre uczynki, które czynimy, zawsze będą blednąć w porównaniu z aktem adoracji Boga. Co więcej, tylko wtedy, gdy adoracja i uwielbienie Boga są na pierwszym miejscu, następują dobre uczynki.

Marta, Maria i Łazarz pojawiają się po raz pierwszy w Ewangelii Jana pod koniec publicznej posługi Jezusa, tuż przed pierwszym Wielkim Tygodniem (zobacz Jana 11:1–44 ). Kontekst historii jasno pokazuje, że Jezus i Jego apostołowie dobrze znają tę trójkę rodzeństwa z Betanii. Łazarz jest chory, bliski śmierci, a Marta i Maria wzywają Jezusa. Jezus czeka dwa dni, aż Łazarz umrze, zanim udaje się do Betanii, rozmawia z Marią i Martą, a następnie wskrzesza Łazarza z martwych. W tym fragmencie Marta wyłania się jako świadek wiary, nie Maria. W swojej rozmowie z Jezusem Marta ogłasza: „Ja uwierzyłam, że Ty jesteś Mesjaszem, Synem Bożym, który miał przyjść na świat”. To jest prawdziwa wiara w obliczu bolesnej sytuacji śmierci ukochanego brata.

W przeciwieństwie do Marty, która wybiegła na spotkanie Jezusa, gdy przybył, Maria została w domu, smutna, być może naburmuszona. Kiedy Marta powiedziała Marii, że Jezus chce ją zobaczyć, wyszła, aby zobaczyć Jezusa w pozornej rozpaczy. Ewangelia mówi, że Jezus „wzruszył się” płaczem Marii i „Żydów, którzy przyszli z nią”. Greckie słowo dosłownie oznacza „parsknął w duchu”, co wydaje się być odpowiedzią na brak nadziei Marii. Po tym Jezus wskrzesił Łazarza z martwych.

W następnym rozdziale Ewangelii Jana, Jana 12:1–8 , Jezus ponownie spożywa kolację w Betanii z Martą, Marią i Łazarzem, zaledwie sześć dni przed Paschą, sześć dni przed swoją śmiercią. Podczas gdy tam jest, Maria wchodzi do pokoju z „litrem drogiego olejku wonnego z prawdziwego, pachnącego nardu” i wylewa go na stopy Jezusa, osuszając je swoimi włosami. Chociaż niektórzy skojarzyli ten akt z grzeszną kobietą z Łukasza 7:36–39, która przyszła płacząc do stóp Jezusa, te dwie osoby mogą być lub nie być tą samą osobą. Jasne jest jednak, że namaszczenie Jezusa w Betanii nie jest tym samym, co namaszczenie w domu Szymona faryzeusza z Łukasza 7 , które miało miejsce w Galilei na północy. Czy Maria z Betanii była grzeszną kobietą? Czy najpierw namaściła Go w Galilei, a później ponownie w Betanii? Nigdy nie dowiemy się tego na pewno, ale większość uczonych zgadza się dziś, że nie jest to ta sama osoba co Maria Magdalena. Stąd mogą być dwie lub nawet trzy kobiety, które tradycyjnie mylono z tą samą osobą: Maria Magdalena, Maria z Betanii i nienazwana grzesznica z Ewangelii Łukasza 7 .

Wszyscy trzej dzisiejsi święci pojawili się w Martyrologium Rzymskim z 1749 r. (zaktualizowanym w 1916 r.) , oficjalnej liście świętych Kościoła. O nich napisano: „W Tarascon we Francji święta Marta, dziewica, gospodyni naszego Zbawiciela, siostra błogosławionej Marii Magdaleny i świętego Łazarza”. Jednak tylko święta Marta pojawiła się w ogólnym kalendarzu rzymskim jako wspomnienie do 2021 r., kiedy papież Franciszek dodał świętą Marię i świętego Łazarza do wspomnienia 29 lipca i wyjaśnił, że Maria z Betanii nie była tą samą osobą co Maria Magdalena, chociaż każda z nich mogła być grzesznicą.

Kiedy czcimy tych świętych braci, zastanówmy się nad prawdziwą, osobistą i ludzką przyjaźnią, jaką miał z nimi Zbawiciel Świata. Kochał ich jako Bóg i jako człowiek, czystą, doskonałą i świętą miłością. Pod wieloma względami jest to dokładnie to, czego Jezus chce od ciebie. Chce, abyś Go poznał, spędził z Nim czas, rozmawiał z Nim, czcił Go i ufał Mu w dobrych i złych chwilach. Dzisiejsi święci bracia nie różnią się wiele od ciebie. Staraj się ich naśladować, ucz się z ich świętego świadectwa, a nawet z ich błędów. Zostań przyjacielem naszego Pana, zapraszając Go na obiad do domu twojej duszy.