Święci Joachim i Anna

Dzisiaj czcimy rodziców Najświętszej Maryi Panny i dziadków Jezusa. Ich imiona nie są zapisane w Ewangeliach, ale po raz pierwszy dotarliśmy do nich z apokryficznego dokumentu z połowy II wieku, zwanego Ewangelią Jakuba . Chociaż uznano, że ta „ewangelia” jest nieautentyczna, jest to najwcześniejszy zapis rodziców Najświętszej Maryi Panny, jaki posiadamy. Przynajmniej możemy założyć, że ich imiona są poprawne: Joachim i Anna. Inne apokryficzne teksty, takie jak Ewangelia Narodzenia Maryi i Ewangelia Pseudo-Mateusza, również zawierają niepewne informacje o tych świętych rodzicach i dziadkach.

Według tych tradycji Joachim był bardzo bogatym i hojnym człowiekiem. On i jego żona Anna byli jednak bezdzietni, dopóki nie osiągnęli zaawansowanego wieku. Pewnego dnia, zanim Anna poczęła Najświętszą Maryję Pannę, Joachim przybył do Świątyni, aby złożyć ofiarę. Została ona odrzucona przez człowieka imieniem Rubim, najprawdopodobniej kapłana lewskiego, ponieważ Joachim nie miał dzieci. „Nie jest słuszne, abyś ty pierwszy składał ofiary, ponieważ nie dałeś nasienia Izraelowi”. Dzieci były w tamtych czasach niezwykle ważne; bezdzietność była rozumiana jako niełaska u Boga.

Zrozpaczony Joachim opuścił Świątynię i studiował Pisma, aby sprawdzić, czy znajdzie kogoś ważnego, kto, tak jak on i Anna, nie będzie miał dzieci. Kiedy natknął się na Abrahama, przypomniał sobie, że Abraham otrzymał dziecko dopiero na starość. Zamiast wrócić do domu do Anny, Joachim rozpoczął czterdziestodniowy okres postu i modlitwy na pustyni, błagając Boga o dziecko.

Anna ze swojej strony również poszła się modlić, prosząc Boga o dziecko. Kiedy się modliła, ukazał się jej anioł i powiedział: „Anno, Anno, Pan wysłuchał twojej modlitwy, poczniesz i urodzisz; i o twoim potomstwie będzie się mówić po całym świecie”. Anioł ukazał się również Joachimowi i powiedział: „Joachimie, Joachimie, Pan Bóg wysłuchał twojej modlitwy. Zejdź stąd; oto bowiem twoja żona Anna pocznie”. Dziewięć miesięcy później Anna urodziła córkę, a para nazwała ją Maryja. Ze względu na ślub, który złożyli, gdy Maryja miała zaledwie trzy lata, Joachim i Anna zaprowadzili ją do Świątyni, gdzie zamieszkała, aż nadszedł czas, aby wyszła za mąż. Była kształcona przez kapłanów i święte kobiety i spędzała dni na modlitwie i zjednoczeniu z Bogiem.

Chociaż historia narodzin i ofiarowania Najświętszej Maryi Panny w Świątyni pochodzi ze źródeł apokryficznych, Ofiarowanie Maryi w Świątyni jest świętem liturgicznym obchodzonym po raz pierwszy w Kościele Wschodnim już w VI wieku, a w Kościele Zachodnim w XI wieku, co potwierdza żywą wiarę i liturgiczne przyjęcie jej ofiarowania przez jej rodziców. Co ciekawe, w starym mieście Jerozolimy, obok Wzgórza Świątynnego, nadal stoi starożytny kościół, w którym, jak się uważa, urodziła się Najświętsza Maryja Panna i mogła żyć w swoich wczesnych dniach po ofiarowaniu w Świątyni.

Choć niewiele więcej wiadomo o świętych Joachimie i Annie, nabożeństwo do nich, szczególnie do świętej Anny, zaczęło wzrastać już w VI wieku. Budowano kościoły na jej cześć, składano modlitwy za jej wstawiennictwo, formułowano nabożeństwa i przypisywano jej patronaty. Dopiero w XVI wieku nabożeństwo do świętego Joachima zaczęło wzrastać, gdy jego święto umieszczono w ogólnym kalendarzu rzymskim.

Niezależnie od autentyczności legend o świętych Joachimie i Annie, wiemy na pewno, że Najświętsza Maryja Panna, Niepokalane Poczęcie, miała rodziców. Kochali ją, wychowywali i ofiarowali Bogu. Dziś są świętymi pod imionami Joachima i Anny, a wierni nadal szukają ich wstawiennictwa. Są szczególnie wzywani do wstawiennictwa za dziadkami. W rzeczywistości, na poziomie duchowym, tak jak Najświętsza Maryja Panna może być postrzegana jako nasza duchowa matka, tak również święci Joachim i Anna mogą być postrzegani jako nasi duchowi dziadkowie w porządku łaski.

Módlcie się dziś do tej świętej pary, szczególnie prosząc o wstawiennictwo za waszych dziadków lub wnuki. Rozważcie, jak by to było urodzić Matkę Syna Bożego. Wyobraźcie sobie z modlitwą, jak by to było patrzeć, jak ich córka, która była „pełna łaski”, dorasta i dojrzewa do dorosłości. Chociaż ci święci rodzice mogli nie rozumieć wszystkich tajemnic otaczających ich córkę, wiedzieli, dzięki łasce duchowej intuicji, że ich córka została wybrana przez Boga i obdarzona szczególną łaską, która rozkwitła w obfitości cnoty, którą mogli zobaczyć wszyscy, szczególnie jej rodzice.