Świętego Piusa V, Papieża

Kiedy w roku 1517 Marcin Luter opublikował w Niemczech swoje dziewięćdziesiąt pięć tez, zapoczątkowując reformację protestancką, królestwa europejskie stanęły w obliczu wielu wyzwań, a Kościół bardzo potrzebował reform. Stosunki między Kościołem a państwem były stale napięte. Niektórzy władcy cywilni walczyli o utrzymanie katolickiego terytorium na swoim terytorium, podczas gdy inni walczyli o wyeliminowanie wiary katolickiej. Wiele z tych królestw toczyło ze sobą wojny i wszystkie były w ciągłym zagrożeniu ze strony muzułmańskich najeźdźców. W Kościele konieczna była reforma, aby zaradzić nadużyciom finansowym, nepotyzmowi, źle uformowanemu duchowieństwu, źle zorganizowanemu zarządzaniu, debatom teologicznym i brakowi jednolitego kultu liturgicznego. W tej historycznej sytuacji narodził się dzisiejszy święty.

Antonio Ghislieri urodził się w miejscowości Bosco Marengo w północno-zachodnich Włoszech. Jako dziecko Antonio był biedny i pracował, aby pomóc swojej rodzinie. W wieku czternastu lat przyjął imię Michele, wstępując do zakonu dominikanów i kształcił się u braci w Vigevano, Bolonii i Genui. Przez całą swoją formację był znakomitym i pracowitym uczniem, którego szczególnie pociągało studiowanie Pisma Świętego i nauk św. Tomasza z Akwinu. W wieku dwudziestu czterech lat przyjął święcenia kapłańskie i przez następne szesnaście lat wykładał teologię i filozofię, formował nowicjuszy dominikańskich i służył jako przeor w różnych klasztorach. Jako młody kapłan ojciec Michele nadal pogłębiał swoje życie modlitewne, rozwinął silne nabożeństwo do Najświętszej Maryi Panny i Różańca, odprawiał całonocne czuwania, przyjął charyzmat dominikański, pościł, pokutował, przyjął ubóstwo i praktykował duchowo ciszę, dzięki której starał się zachować ciągłe skupienie, nie wdając się w jałowe rozmowy.

W 1542 r., chcąc zaradzić ciągłemu zagrożeniu, jakie stwarzają błędy wprowadzone przez reformację protestancką, która powoli wkraczała do państw włoskich, papież Paweł III zreorganizował włoską inkwizycję. Wkrótce potem ojciec Michele został wyznaczony do służby na kilku misjach inkwizycyjnych, co robił z niezachwianą determinacją. W 1556 roku papież Paweł IV mianował go biskupem Sutri, diecezji na północ od Rzymu, a rok później został mianowany kardynałem. Jako biskup, a następnie kardynał, nadal gorliwie pracował, energicznie broniąc prawdziwej wiary, eliminując herezję, korygując nadużycia, zacieśniając struktury kościelne i osobiście żyjąc życiem wiary i moralności, do którego został powołany. Zyskał tak wielki szacunek, a jego odwaga, jasność umysłu i zapał były tak korzystne dla Kościoła, że ​​Ojciec Święty mianował go Wielkim Inkwizytorem całego chrześcijaństwa. W 1559 roku został przeniesiony dalej na północ, do diecezji Mondovì, ale regularnie był wzywany do Rzymu na konsultacje z papieżem. W Mondovì energicznie zabiegał o odbudowę diecezji po tym, jak została spustoszona przez wojny, podsycane zamieszaniem teologicznym spowodowanym reformacją protestancką.

Biskup Michele nie był popychadłem, nawet jeśli chodzi o papieża. Jednym z nadużyć występujących w ówczesnym Kościele był nepotyzm, czyli praktyka obdarowywania bliskich kościelnymi łaskami. Kiedy papież Paweł IV ogłosił przed swoim sądem, że chce mianować swojego czternastoletniego siostrzeńca kardynałem, biskup Michele stanowczo się mu sprzeciwił i położył kres tym nadużyciom. Choć doprowadziło to papieża do osłabienia części inkwizycyjnej władzy biskupa Michele, spowodowało to również podziw wielu kardynałów. W rezultacie w 1566 roku nowym papieżem został wybrany biskup Michele i przyjął imię Pius V.

Zaledwie trzy lata przed wyborem Piusa V na papieża osiemnastoletnia Sobór Trydencki zakończył swoją ostatnią sesję. Sobór ten zapoczątkował katolicką kontrreformację, która bezpośrednio zajęła się kwestiami teologicznymi i liturgicznymi oraz dążyła do wyeliminowania różnych nadużyć w Kościele. Pozostało jedynie wdrożyć uchwały soboru. Nie było to łatwe zadanie, ale papież Pius V niewątpliwie nadawał się do tego zadania.

Od początku swojego pontyfikatu papież Pius V pozostał świętym, modlitewnym, sumiennym i zdeterminowanym mężem Bożym, jakim był od młodości. Zamiast zachowywać się jak członek rodziny królewskiej, zachowywał się jak sługa. Nadal nosił biały habit dominikański (z którego zachował tylko jeden), dlatego dziś papież nosi biały habit. Zabierał pieniądze przeznaczone na wystawne papieskie bankiety i rozdawał je biednym. Odwiedzał chorych, budował szpitale, modlił się dwa razy dziennie przed Najświętszym Sakramentem i przeciwstawiał się pułapkom, które niosą ze sobą władzę i bogactwo. Zwłaszcza Państwo Kościelne wkrótce zaczęło bardziej przypominać klasztor niż królestwo.

Aby przezwyciężyć zamieszanie teologiczne dzielące Kościół, ogłosił nowy katechizm, szczególnie dla proboszczów, założył zajęcia katechetyczne dla młodzieży, wprowadził na uniwersytetach naukę św. Tomasza z Akwinu i kontynuował dobrą pracę Świętego Oficjum Inkwizycji w duszpasterstwie gorliwość. Aby poruszyć kwestie kościelne, potępił niemoralność panującą w duchowieństwa, ściślej związał ich z jedną diecezją, nakazał utworzenie seminarium, potwierdził praktykę celibatu, nawoływał biskupów, aby pozostali w swojej diecezji i służyli jej jak prawdziwi pasterze, oraz odnowił słabnącą dyscyplinę w domach zakonnych. Wychodząc naprzeciw duchowym potrzebom Kościoła, szczególnie szerzył nabożeństwo do Różańca Świętego, który sam codziennie odmawiał w całości, oraz ogłosił nowy Brewiarz i Mszał Rzymski. Na poziomie politycznym nie wahał się karać, a nawet karać krnąbrnych władców. Bronił Europy przed najeźdźcami muzułmańskimi, współpracując z różnymi władcami w celu utworzenia Świętej Ligi, będącego wspólnym wysiłkiem królestw katolickich w Hiszpanii i Włoszech, w tym Zakonu Maltańskiego.

Na przestrzeni dziejów Kościół zawsze potrzebował wewnętrznych reform. Chociaż Chrystus nigdy nie opuszcza Swojego Kościoła, ci, którym powierzono jego opiekę, są grzesznikami. Ale wśród tych grzeszników Bóg zawsze powołuje świętych, aby skierowali Kościół i jego instytucje na właściwą ścieżkę. W XVI wieku jednym z najwybitniejszych świętych, których Bóg użył do tego celu, był papież św. Pius V.

Kiedy oddajemy cześć temu świętemu papieżowi, rozważ swoje własne powołanie do wspierania bieżących potrzeb reform w Kościele. Te potrzeby zawsze będą obecne. Chociaż nie jesteś do tego powołany z punktu widzenia papiestwa, jesteś do tego powołany w kontekście swojego własnego powołania. Zastanów się, w jaki sposób możesz zreformować swoje życie, swoją rodzinę, lokalną parafię i społeczność. Zobowiąż się do modlitewnego poddania się woli Bożej i szukaj daru odwagi, aby Bóg użył cię w sposób przekraczający twoje naturalne możliwości.