Św. Wolfram – biskup Sens i misjonarz Fryzji

Święty Wolfram należy do tych świętych pierwszego tysiąclecia, których życie łączy w sobie odpowiedzialność pasterza, gorliwość misjonarza i odwagę człowieka całkowicie oddanego Bogu. Był biskupem Sens we Francji, a zarazem misjonarzem wśród Fryzów, gdzie z wielką determinacją głosił Ewangelię pośród ludów jeszcze nieznających w pełni Chrystusa. Kościół wspomina go jako człowieka modlitwy, działania i ofiarnej służby, który nie szukał wygody, lecz wiernie odpowiadał na wezwanie Pana.

Wolfram urodził się w Galii, prawdopodobnie w okolicach Milly niedaleko Fontainebleau, w rodzinie cieszącej się znacznym poważaniem. Otrzymał staranne wykształcenie i wcześnie został przygotowany do służby kościelnej. Nie wykorzystał jednak swoich zdolności dla własnej chwały ani dla kariery dworskiej. Zamiast tego związał swoje życie z Kościołem, szukając przede wszystkim woli Bożej i zbawienia dusz.

Został wybrany biskupem Sens, jednego z ważnych ośrodków kościelnych ówczesnej Francji. Jako pasterz troszczył się o powierzony mu Kościół lokalny, umacniał porządek diecezjalny i dbał o duchowe życie wiernych. Nie ograniczał się jednak jedynie do zarządzania diecezją. Jego serce coraz mocniej zwracało się ku tym, którzy jeszcze nie poznali Ewangelii. To pragnienie doprowadziło go do decyzji, by podjąć trud pracy misyjnej.

Wolfram udał się do Fryzji, krainy położonej na terenach dzisiejszej Holandii i północnych Niemiec, gdzie chrystianizacja była jeszcze bardzo trudna i niepełna. Misje wśród ludów pogańskich wymagały nie tylko odwagi, ale także wielkiej cierpliwości, roztropności i gotowości na sprzeciw. Święty Wolfram nie szedł tam jako zdobywca ani polityk, lecz jako świadek Chrystusa. Jego celem było prowadzenie ludzi do prawdy Ewangelii i do życia w łasce Bożej.

Tradycja zachowała pamięć o jego gorliwości misyjnej oraz o tym, że sprzeciwiał się okrutnym praktykom pogańskim, w tym składaniu ofiar z ludzi. W tym wymiarze jego posługa była nie tylko głoszeniem wiary, ale także obroną godności człowieka. Święty Wolfram ukazywał, że Bóg nie jest panem śmierci i lęku, lecz Ojcem, który pragnie życia i zbawienia każdego człowieka. Jego świadectwo miało więc wymiar zarówno duchowy, jak i głęboko ludzki.

W życiu św. Wolframa bardzo wyraźnie widać jedność kontemplacji i działania. Nie był jedynie administratorem Kościoła ani jedynie wędrownym kaznodzieją. Był człowiekiem, którego aktywność apostolska wypływała z wiary i z modlitwy. To właśnie dlatego jego posługa mogła przynosić owoce. Prawdziwa misja nie rodzi się bowiem z samego zapału, lecz z głębokiego zakorzenienia w Bogu.

Po okresie pracy misyjnej Wolfram związał się z opactwem Fontenelle, gdzie zakończył swoje życie. Także ten etap pokazuje ważny rys jego świętości. Człowiek, który pełnił wielkie zadania, potrafił również wejść w ciszę, modlitwę i pokorne oczekiwanie na spotkanie z Bogiem. Nie budował własnej wielkości. Całe jego życie miało być służbą Chrystusowi i Kościołowi.

Święty Wolfram jest dla nas przypomnieniem, że Kościół od początku był misyjny. Nie zatrzymywał skarbu wiary dla siebie, lecz wychodził ku tym, którzy żyli z dala od Ewangelii. W każdej epoce Bóg wzbudza ludzi gotowych opuścić to, co znane i bezpieczne, by nieść Jego światło dalej. Wolfram był jednym z takich ludzi. Jego życie pokazuje, że wiara nie może być zamknięta, ale musi stawać się świadectwem i darem dla innych.

Wspominając św. Wolframa, warto także zobaczyć w nim wzór pasterza, który nie oddziela odpowiedzialności za Kościół od troski o świat. Był biskupem, ale nie zatrzymał się na urzędzie. Był człowiekiem Kościoła, ale rozumiał, że prawdziwa miłość do Kościoła prowadzi ku ewangelizacji. Nie wystarczy strzec tego, co już istnieje. Trzeba jeszcze odważnie wychodzić ku tym, którzy pozostają daleko.

Dla współczesnych chrześcijan św. Wolfram może być patronem odwagi apostolskiej, wierności i spokojnej stanowczości wobec zła. Żyjemy w świecie, który nie zawsze otwarcie walczy z wiarą, ale bardzo często próbuje ją zepchnąć na margines. Przykład tego świętego przypomina, że Ewangelii nie głosi się tylko słowami, lecz także postawą życia, wyborem prawdy i gotowością do służby.

Kiedy dziś patrzymy na św. Wolframa, możemy prosić Boga, aby dał nam podobnego ducha. Ducha wiernego Kościołowi, otwartego na misję, odważnego wobec zła i pełnego współczucia dla tych, którzy jeszcze nie znają Chrystusa. Niech ten święty biskup i misjonarz uczy nas, że każde prawdziwe dzieło ewangelizacji zaczyna się od serca, które najpierw samo zostało zdobyte przez Boga.