Urodziła się 11 marca 1910 roku w Aljustrel, małej wiosce niedaleko Fatimy w Portugalii. Była młodszą siostrą Franciszka Marto i kuzynką Łucji dos Santos. Początkowo była dzieckiem wesołym, żywiołowym i pełnym energii. Objawienia zmieniły jednak jej spojrzenie na świat.
Od maja do października 1917 roku troje dzieci doświadczało objawień Matki Bożej. Maryja wzywała do modlitwy, pokuty i ofiarowania cierpień za nawrócenie grzeszników. Hiacynta szczególnie głęboko przeżyła wizję piekła, która – jak sama mówiła – rozpaliła w niej pragnienie ratowania dusz.
Od tego momentu zaczęła świadomie ofiarowywać swoje małe wyrzeczenia: rezygnowała z jedzenia, znosiła upokorzenia i cierpienie w milczeniu. Jej duchowość była prosta, ale radykalna. Często powtarzała, że chce pocieszać Pana Jezusa i modlić się za Ojca Świętego.
W 1918 roku zachorowała na grypę hiszpankę, która przetoczyła się przez Europę. Choroba przyniosła długie i bolesne cierpienie. Hiacynta przyjmowała je z niezwykłą dojrzałością, powtarzając, że wszystko ofiaruje za grzeszników.
Zmarła 20 lutego 1920 roku w Lizbonie, samotnie, w szpitalu, zgodnie z zapowiedzią Matki Bożej. Miała zaledwie dziewięć lat. Jej krótkie życie stało się potężnym świadectwem wiary, modlitwy i miłości do Niepokalanego Serca Maryi.
Hiacynta i Franciszek Marto zostali beatyfikowani w 2000 roku przez papieża Jana Pawła II, a kanonizowani w 2017 roku przez papieża Franciszka. Są najmłodszymi nie-męczennikami wyniesionymi na ołtarze.
Bł. Hiacynta przypomina, że świętość nie jest kwestią wieku, wykształcenia czy wielkich czynów. Jest kwestią miłości. Nawet małe serce może stać się wielkie w oczach Boga.
Wspierane przez iCagenda