Podstawa biblijna i dogmat
Choć Pismo Święte nie opisuje wprost Wniebowzięcia, teksty takie jak Ap 12,1 („Niewiasta obleczona w słońce”) i 1 Kor 15,54 („Zwycięstwo pochłonęło śmierć”) odczytywane są w świetle tej tajemnicy. 1 listopada 1950 r. papież Pius XII ogłosił dogmat „Munificentissimus Deus”, potwierdzając wiarę Kościoła w to wydarzenie.
Historia obchodów
Święto Wniebowzięcia, zwane na Wschodzie „Zaśnięciem Bogurodzicy”, znane jest od V–VI wieku. W Kościele Zachodnim upowszechniło się w VII wieku. W Polsce ma także wymiar ludowy – to Matka Boża Zielna, patronka rolników i ogrodników.
Zwyczaje i tradycje
- Błogosławienie wiązanek ziół, kwiatów i kłosów zbóż.
- Procesje maryjne w parafiach i sanktuariach.
- Dożynki – dziękczynienie za plony.
- Pielgrzymki na Jasną Górę i do sanktuariów maryjnych.
Przesłanie dla wiernych
Dla rodzin: Maryja jest wzorem zaufania Bogu w każdej sytuacji.
Dla chorych i cierpiących: Jej Wniebowzięcie jest znakiem, że śmierć nie ma ostatniego słowa.
Dla wspólnoty parafialnej: Jedność i modlitwa czynią nas znakiem nadziei w świecie.
Ciekawostki
- W wielu krajach 15 sierpnia jest świętem państwowym.
- W Polsce w tym dniu przypada Święto Wojska Polskiego – upamiętnienie „Cudu nad Wisłą” (1920).
- Największe sanktuaria maryjne w tym dniu gromadzą tysiące pielgrzymów.
Oś czasu
- V w. – pierwsze obchody Zaśnięcia Bogurodzicy na Wschodzie.
- VII w. – święto w Rzymie.
- 1950 – ogłoszenie dogmatu przez Piusa XII.