Święty Wawrzyniec – diakon ubogich, świadek odwagi

Wawrzyniec urodził się około 225 roku w Huesce (dzisiejsza Hiszpania), w rodzinie chrześcijańskiej. Od najmłodszych lat uczył się od rodziców miłości do Boga i wrażliwości na potrzeby innych. Otrzymał solidne wychowanie religijne i intelektualne. W młodości przeniósł się do Saragossy, gdzie poznał przyszłego papieża Sykstusa II, który wtedy był jeszcze nauczycielem. Ich spotkanie okazało się przełomowe – zrodziła się między nimi duchowa więź, która zaważyła na całym życiu Wawrzyńca.

Gdy Sykstus został papieżem w 257 roku, sprowadził Wawrzyńca do Rzymu i powierzył mu obowiązki archidiakona – najwyższej rangi diakona w Kościele. Odpowiadał za majątek wspólnoty, opiekę nad ubogimi oraz koordynowanie działalności charytatywnej. Wawrzyniec traktował tę misję bardzo poważnie: widział w niej nie tylko organizacyjną funkcję, ale przede wszystkim służbę samemu Chrystusowi obecnemu w potrzebujących.

Rok 258 przyniósł Kościołowi jeden z najtrudniejszych okresów. Cesarz Walerian, chcąc zdławić chrześcijaństwo, nakazał aresztowanie biskupów, prezbiterów i diakonów. Papież Sykstus II został pojmany 6 sierpnia wraz z czterema diakonami podczas Eucharystii w katakumbach. Wawrzyniec, dowiedziawszy się o tym, pospieszył, by spotkać się ze swoim biskupem. Tradycja mówi, że papież przepowiedział mu rychłe męczeństwo.

Prefekt Rzymu, wiedząc, że diakon zarządza majątkiem Kościoła, zażądał wydania wszystkich dóbr. Wawrzyniec poprosił o trzy dni, aby je zebrać. Wykorzystał ten czas, aby rozdać resztę majątku ubogim. Trzeciego dnia stanął przed prefektem, prowadząc za sobą tłum biednych, chorych i sierot. Wskazując na nich, powiedział:
„Oto są skarby Kościoła.”

Słowa te stały się jednym z najpiękniejszych świadectw chrześcijańskiej miłości i odwagi.

Rozgniewany prefekt skazał Wawrzyńca na śmierć przez spalenie na rozżarzonej kracie. Wyrok wykonano 10 sierpnia 258 roku. Nawet w obliczu tak okrutnej śmierci Wawrzyniec zachował wewnętrzny pokój. Tradycja przekazuje jego słowa do oprawców:
„Obróćcie mnie na drugą stronę, ta jest już upieczona.”

Po śmierci Wawrzyńca jego grób stał się miejscem pielgrzymek. Nad nim wzniesiono bazylikę św. Wawrzyńca za Murami (San Lorenzo fuori le Mura), która do dziś jest jednym z ważnych punktów na mapie chrześcijańskiego Rzymu. Wspomnienie liturgiczne obchodzimy 10 sierpnia, a jego imię wymienia się w Kanonie Rzymskim. Patronuje diakonom, ubogim, kucharzom, bibliotekarzom i strażakom.

Święty Wawrzyniec uczy nas, że prawdziwe bogactwo Kościoła to człowiek. Jego życie wzywa nas, aby:

• służyć potrzebującym z radością,

• odważnie wyznawać wiarę,

• traktować dobra materialne jako narzędzie miłości, a nie cel sam w sobie.

Modlitwa do św. Wawrzyńca: