Święty Augustyn Zhao Rong i 119 Towarzyszy

Uważa się, że Kościół Syro-Perski Wschodu dotarł do Chin około roku 630, kiedy to dwóch mnichów przybyło, aby zająć się handlem jedwabiem. Chociaż byli chrześcijanami, podążali za herezją nestoriańską, która zaprzeczała boskości Chrystusa. Chiński cesarz przyjął ich i pozwolił im dzielić się swoją wiarą. W ciągu następnych dwóch stuleci wzniesiono kilka kościołów chrześcijańskich i nawrócono ludzi. Jednak w połowie IX wieku chrześcijanie byli prześladowani. W roku 987 arabski pisarz z Bagdadu opisał rozmowę, jaką odbył z mnichem, który podróżował do Chin. Mnich wyjaśnił: „Chrześcijaństwo wymarło w Chinach; rodzimi chrześcijanie wyginęli w taki czy inny sposób; kościół, który mieli, został zniszczony i w kraju pozostał tylko jeden chrześcijanin”.

W połowie lub pod koniec XIII wieku cesarz Kubilaj-chan, wnuk Czyngis-chana, wykazał się większą tolerancją wobec chrześcijaństwa, zwłaszcza że jego matka była chrześcijanką nestoriańską. Braciom franciszkańskim i dominikańskim pozwolono szerzyć wiarę, ale ich wysiłki nie przyniosły większych efektów. W następnym stuleciu, wraz z powstaniem dynastii Ming, chrześcijaństwo zostało ponownie niemal całkowicie wyparte.

W 1552 r. św. Franciszek Ksawery rozpoczął działalność misyjną w Indiach, Malezji i Japonii. Chociaż nigdy nie dotarł do Chin, jego misje utorowały drogę włoskiemu jezuicie Matteo Ricciemu i jego towarzyszom, którzy pomogli założyć chińską misję jezuicką w Chinach kontynentalnych w 1582 r. Ich podejście polegało na nauce języka i kultury oraz próbie asymilacji w jak największym stopniu, zdobywając serca i umysły życzliwością i ucząc ludzi matematyki, nauk ścisłych, astronomii i kartografii. Ricci i jego towarzysze pozyskali kilku wpływowych konwertytów i udało im się przetłumaczyć katechizm na język chiński. Jednak ich wysiłki później spotkały się z krytyką ze strony hierarchii kościelnej za łączenie konfucjańskich wierzeń religijnych z wiarą katolicką.

120 świętych, których czcimy dzisiaj, przelało krew za wiarę w ciągu czterech kolejnych stuleci. Pierwszym, który poniósł śmierć męczeńską, był ojciec Francisco Fernández de Capillas, hiszpański ksiądz dominikański. Ojciec de Capillas spędził pierwsze dwie dekady jako ksiądz, pracując na Filipinach jako misjonarz. W 1642 roku ojciec de Capillas przybył na swoją ostatnią misję do Chin kontynentalnych. On i jego towarzysze pracowali żarliwie przez kilka następnych lat, pozyskując wielu konwertytów, a nawet zakładając świecki zakon dominikanów. W 1644 roku mniej tolerancyjna dynastia Qing zastąpiła dynastię Ming, co natychmiast zagroziło misjom. W 1647 roku ojciec de Capillas został schwytany, uwięziony i torturowany. Będąc w więzieniu, napisał list, w którym powiedział: „Jestem tutaj z innymi więźniami i rozwinęliśmy wspólnotę. Pytają mnie o Ewangelię Pana. Nie martwię się o wydostanie się stąd, ponieważ tutaj wiem, że wypełniam wolę Bożą. Nie pozwalają mi czuwać w nocy, aby się modlić, więc modlę się w łóżku przed świtem. Żyję tutaj w wielkiej radości, bez żadnych zmartwień, wiedząc, że jestem tutaj z powodu Jezusa Chrystusa. Perły, które znalazłem tutaj w tych dniach, nie zawsze są łatwe do znalezienia”. Dwa miesiące później został skazany na śmierć i natychmiast ścięty pod zarzutem nauczania fałszywej doktryny i sprzeciwiania się nowemu cesarzowi. Zmarł, modląc się bolesnymi tajemnicami różańca.

Od męczeństwa Ojca de Capillasa do 1930 r. 119 innych świętych katolickich poszło w jego ślady jako męczennicy w Chinach. Osiemdziesięciu siedmiu było rodzimymi chińskimi chrześcijanami, którzy byli świeckimi katechetami, kupcami, kucharzami, rolnikami, a nawet młodym chłopcem. Trzydziestu trzech było zagranicznymi misjonarzami z różnych zakonów, pracującymi nad szerzeniem Ewangelii z narażeniem życia.

Następne kilka dekad po śmierci ojca de Capillasa było stosunkowo spokojne, ponieważ kolejni cesarze tolerowali chrześcijan. Wszystko to się jednak zmieniło, gdy w 1707 r. papież wydał dekret zakazujący mieszania konfucjańskich praktyk religijnych z wiarą katolicką, takich jak kult przodków. To rozwścieczyło cesarza i w ciągu następnych piętnastu lat większość misji katolickich została stłumiona. W 1724 r. nowy cesarz oficjalnie zakazał chrześcijaństwa i wygnał wszystkich księży katolickich. Kościoły zostały skonfiskowane i zamienione w budynki publiczne. Pod koniec XVIII wieku w Chinach pozostało nieco ponad 100 000 katolików, którzy praktykowali swoją wiarę w tajemnicy.

W latach 1747–1748 pięciu hiszpańskich dominikanów zostało zamordowanych. W 1814 r. prześladowania znów się nasiliły w wyniku nowych dekretów cesarskich zakazujących praktykowania wiary chrześcijańskiej. Tym razem prześladowania skierowano przeciwko rodzimym chińskim chrześcijanom. Wśród nich był ojciec Augustine Zhao Rong, ksiądz z diecezji Chengdu w Chinach.

Ojciec Augustyn, którego imię nosi dzisiejsze upamiętnienie, był pierwszym rodzimym chińskim księdzem i pierwszym chińskim księdzem, który poniósł śmierć męczeńską. Początkowo był żołnierzem, któremu powierzono zadanie przewiezienia do Pekinu francuskiego biskupa Johna Gabriela Taurina Dufresse, który został aresztowany i również miał zostać zamordowany. Podczas długiej podróży biskup zrobił wielkie wrażenie na Zhao Rongu swoją życzliwością i spokojnym zachowaniem w obliczu prześladowań. Zhao Rong poprosił o chrzest i przyjął go po zapoznaniu się z wiarą katolicką. Przyjął imię Augustyn, a później został wyświęcony na księdza. Po aresztowaniu zaoferowano mu możliwość wyrzeczenia się wiary katolickiej, ale odmówił. Po straszliwych torturach ojciec Augustyn zmarł w więzieniu z powodu odniesionych obrażeń.

W latach 1814–1862 w Chinach zamordowano dwudziestu sześciu chrześcijan. Latem 1900 roku wybuchły zaciekłe prześladowania cudzoziemców i chrześcijan. Powstanie bokserów pochłonęło życie osiemdziesięciu sześciu męczenników, w tym wielu sióstr zakonnych, księży, katechetów i innych świeckich. Oprócz osiemdziesięciu sześciu kanonizowanych męczenników, tysiące innych chrześcijan zmarło. Ostatnich dwóch męczenników, których czcimy dzisiaj, włoski ksiądz i biskup, zmarło w 1930 roku.

Jak słynnie powiedział Ojciec Kościoła Tertulian: „Krew męczenników jest nasieniem Kościoła”. Tak jest w Chinach. Głoszenie Ewangelii w tym ludnym kraju trwa do dziś, a opór nadal trwa. Kiedy czcimy tych chińskich męczenników, módlmy się za naród chiński, prosząc Boga, aby nadal wysyłał świętych mężczyzn i kobiety do tego kraju, aby dzielili się zbawczym przesłaniem Jezusa Chrystusa.