Jan Kanty (po angielsku Jan Kanty) urodził się w 1390 roku w małej miejscowości Kęty, w Królestwie Polskim. Kęty leżą około dziesięciu mil na południe od Oświęcimia, który naziści przemianowali na Auschwitz, miejsce, w którym znajdował się największy i najstraszniejszy obóz koncentracyjny podczas II wojny światowej. Kęty leżą także trzynaście mil na zachód od Wadowic, gdzie 530 lat później urodził się papież św. Jan Paweł II.
W młodości Jan okazał się inteligentny i pobożny, zdobywając wczesną edukację w swoim rodzinnym mieście. W wieku około dwudziestu trzech lat zapisał się na Akademię Krakowską, gdzie studiował filozofię. Akademia Krakowska była wówczas jedyną uczelnią w Królestwie Polskim, założoną w 1364 roku przez króla Kazimierza III Wielkiego. W 1817 roku przemianowano go na Uniwersytet Jagielloński, gdzie studiował papież Jan Paweł II. Podczas studiów Jana Kantego zetknął się z ruchem duchowym Devotio Moderna (Nabożeństwo Nowoczesne), który kładł nacisk na osobistą pobożność, pokorę i wewnętrzne nawrócenie, zwłaszcza poprzez medytację Pisma Świętego i osobistą modlitwę.
Około roku 1418 Jan uzyskał doktorat z filozofii, prowadził zajęcia z filozofii w Akademii Krakowskiej i przez trzy lata studiował teologię. Po ukończeniu studiów teologicznych Jan przyjął święcenia kapłańskie i został rektorem w szkole Kanoników Regularnych Grobu Najświętszego w Miechowie, około dwudziestu pięciu mil na północ od Krakowa, gdzie służył przez około osiem lat. Kanonicy Regularni Grobu Najświętszego przestrzegali Reguły św. Augustyna. Jednym z obowiązków księdza Jana była praca kopisty Pisma Świętego i ksiąg, gdyż nie wynaleziono jeszcze prasy drukarskiej. Jako kopista ojciec Jan pogłębiał dogłębną znajomość Pisma Świętego. Kopiował także dzieła św. Augustyna, budząc w nim głębokie umiłowanie filozofii i teologii augustianów. Przez całe życie ksiądz John skopiował ponad 18 000 stron tekstu, który nadal istnieje, i najprawdopodobniej znacznie więcej, które nie istnieją.
W 1429 roku ks. Jan z radością przyjął posadę w Akademii Krakowskiej. Został uwielbianym profesorem Pisma Świętego, filozofii i teologii. Jego usposobienie było zawsze pokorne, radosne, poważne i pobożne. Co najważniejsze, ksiądz John cieszył się opinią osoby, która udostępnia swoim uczniom złożone koncepcje filozoficzne i teologiczne, łącząc głębię z przejrzystością i praktycznym zastosowaniem. Kontynuował także studia teologiczne na Akademii Krakowskiej, uzyskując stopień doktora teologii, a później pełnił dodatkowe obowiązki administracyjne jako kierownik Katedry Filozofii, a ostatecznie jako kierownik Katedry Teologii.
Oprócz tego, że był znakomitym profesorem, ojciec John ze współczuciem i troską dbał o duchowe potrzeby swoich uczniów. Za ambony ojciec Jan dał się poznać jako potężny kaznodzieja i obrońca ortodoksji. Jedną z burzliwych debat w Kościele był wówczas koncyliaryzm, czyli twierdzenie, że papież powinien podporządkować się władzy soborów kościelnych. Ojciec Jan stał się zagorzałym obrońcą papiestwa, co wywarło głęboki wpływ na jego kolegów i uczniów.
Ojciec Jan stał się także dobrze znany i lubiany w mieście Krakowie dzięki swojej wyjątkowej hojności i miłości do ubogich. Cokolwiek miał, należało do nich, pomijając skromną kwotę, której potrzebował na własne potrzeby. Jego ubranie, pieniądze i żywność nie były zabronione. Jedna z historii głosi, że pewnego razu oddał nawet swoje buty biednemu człowiekowi. Zapytany, dlaczego chodzi boso, odpowiedział, że biedny człowiek bardziej niż on potrzebuje butów.
Życie modlitewne księdza Jana zostało znacznie wzmocnione przez jego życie pokutne. Spał na podłodze i jadł bardzo mało. Odbył pieszą pielgrzymkę liczącą 2800 mil do Ziemi Świętej, niosąc ze sobą jedyny worek z dobytkiem. Odbył cztery takie pielgrzymki do Rzymu, pokonując zaledwie 1500 km w jedną stronę.
Jak wielu świętym, jemu również przypisuje się cuda. Jedna z legend głosi, że natknął się na biedną młodą damę, służącą surowej i surowej kobiety. Idąc po mleko, przypadkowo upuściła słoik, rozbijając go i rozlewając mleko. Ojciec Jan zlitował się nad nią, pomodlił się nad dzbanem i cudownie go naprawił. Nawet mleko zwrócono. Inne historie dotyczą cudownych uzdrowień chorych i odzyskania skradzionych pieniędzy. O wiele więcej cudów przypisywali jego wstawiennictwu ci, którzy odwiedzili jego grób po jego śmierci. Te późniejsze cuda przyciągnęły pielgrzymów z całej Europy do uniwersyteckiej kolegiaty św. Anny, gdzie został pochowany.
Oddając cześć św. Janowi Kantemu, rozważcie fakt, że jego przymiotami, które uczyniły go tak kochanym, były pokora, hojność, prostota, troska o innych i pracowitość w codziennych obowiązkach. Są to cechy, które wszyscy możemy naśladować w naszym życiu i które mogą wydawać na świat świętych. Zastanów się, w jaki sposób zmagasz się z tymi cechami i staraj się naśladować tego pokornego sługę Bożego.
Św. Janie Kantym, choć byłeś wielkim intelektualistą, Twoja pokora i głęboka wiara w połączeniu z prawdziwą miłością do tych, którym służyłeś, wywarły trwały wpływ na mieszkańców Twojej wspólnoty i na całą Polskę. Proszę, módlcie się za mnie, abym mógł uczyć się od Waszego życia i naśladować Wasze cnoty, abym i ja pewnego dnia został zaliczony do świętych. Święty Janie Kantym, módl się za mną. Jezu ufam Tobie.