Banner

meczennicyPo konflikcie Henryka VIII (panował 1509–1547) z Rzymem i odłączeniu w 1534 r. od Kościoła katolickiego, kwestie wiary zostały ściśle związane z kwestiami politycznymi. Król ogłosił siebie głową Kościoła anglikańskiego i zaczął okrutnie zwalczać katolików w swoim kraju. Wśród pierwszych poddanych zgładzonych z powodu wyznawanej wiary był sekretarz króla Tomasz More i jeden z angielskich biskupów John Fisher. Metodami zabijania katolików były najpierw tortury, a następnie śmierć przez ścięcie lub spalenie na stosie.

 

Przez lata panowania Edwarda VI (1547–1553) prześladowania nie były tak radykalne, lecz jednak trwały.

Tymczasem córka Henryka VIII, Maria I Tudor, zwana Marią Krwawą, po wstąpieniu na tron zaczęła rekatolicyzować kraj. Proces odbywał się w sposób wyjątkowo okrutny i krwawy – stąd przydomek królowej Marii. Zakazano protestantom jakiejkolwiek działalności, także publikowania i czytania książek protestanckich, oraz wyznawania wiary protestanckiej. Urzędnicy w całym kraju mieli nakaz wyszukiwać protestantów i zgłaszać do władz. Stracenia odbywały się przez powieszenie, rozrywanie końmi lub ćwiartowanie, jednak najczęściej męczennicy byli paleni żywcem na stosie. W czasie rządów Marii Krwawej stracono około 300 męczenników protestanckich.

Prześladowania religijne trwały także pod panowaniem Elżbiety I (1558–1603) i Jakuba I (1603–1625), którzy z powrotem wprowadzili anglikanizm, oraz jeszcze ich następców.

Na początku panowania Elżbiety praktyki katolickie były wprawdzie zakazane, odbywały się jednak w prywatnych domach, a za nieprzestrzeganie zarządzeń karano grzywną. Sytuacja zmieniła się, kiedy w 1570 r. papież Pius V ekskomunikował Elżbietę oraz wszystkich poddanych, którzy będą wykonywali jej rozkazy jako głowy Kościoła angielskiego. Wtedy zmieniła się polityka wobec katolików. Praktyki religijne zaczęto traktować jak zdradę stanu. Z początku poddawano ich tylko różnego rodzaju represjom, np. konfiskaty majątków, szybko jednak doszło do torturowania i zabijania, najczęściej przez powieszenie, otwarcie wnętrzności i poćwiartowanie.

W kraju duchowni zeszli do podziemia. Powstał cały przemysł budowania w istniejących budowlach przemyślnych skrytek (priest hole), w których żyli księża. Jednak nie mieli jak prowadzić seminariów duchownych, dlatego w celu przygotowania do święceń kandydaci wyjeżdżali do Douai (English College w Douai) we Francji, skąd po święceniach wracali do pracy na Wyspy Brytyjskie.

W 1886 r. kardynał Henry Edward Manning przedstawił do beatyfikacji 360 tych męczenników. Papież Leon XIII 29 grudnia 1886 r. beatyfikował 54 spośród nich, a potem, 13 maja 1895 r., jeszcze 9 innych z tej listy. Papież Pius XI 15 grudnia 1929 r. beatyfikował dalszych 136.

Spośród tych 199 błogosławionych męczenników angielskich papież Paweł VI 25 października 1970 r. kanonizował 40, znanych dzisiaj jako 40 męczenników angielskich lub 40 męczenników z Anglii i Walii.

22 listopada 1987 r. Jan Paweł II beatyfikował 85 następnych męczenników.

Poza już wyniesionymi na ołtarze toczą się badania w sprawie pozostałych z przedstawionych 360 męczenników. Na razie 29 z nich uzyskało tytuł czcigodnego Sługi Bożego.

Wspomnienie żwiętych angielskich i walijskich w 2010 zostało podniesione do rangi święta, które obchodzone jest w Anglii 4 maja jako święto angielskich męczenników, a w Walii 25 października jako święto sześciu walijskich męczenników i ich towarzyszy. Poza tym każdy ze świętych i błogosławionych męczenników angielskich i walijskich ma własne wspomnienie.


Kontakt ze stroną

E-mail: Dotyczy tylko strony internetowej

 
 
Copyright © 2021 Polska Parafia Peterborough. Wszelkie prawa zastrzeżone.